MELE’LERİN ONURU İADE EDİLMELİDİR! KÖŞE YAZISI
Son günlerde görsel ve yazılı medyada yoğun olarak tartışılan konulardan biride Diyanet’in Doğu illerine atayacağı bin mele kadrosu, bu mele’lerin toplumsal barışa ve Kürt sorununun çözümü konusunda yapabilecekleri katkıyla ilgili ağzı olan herkes konuşuyor…
Bölgeyi bilen, bilmeyen, mele’lerin geçmişini, yaşadıklarını, medreselerde ne tür dersler verildiğiyle ilgili fikir sahibi olmayan kendinden menkul,anlı-şanlı entelektüeller, tuzu kuru akademisyenler ve fırıldak Ali gibi bazı siyasetçiler saçma sapan konuşup duruyorlar.
Oysaki burada asıl söz sahibi olması, konuşması ve mele’lerin ızdırabını anlatması gereken kişiler, bölgede yaşayan mele’lerdir. Medreseler de dirsek çürüten alimlerdir. Bu alimlerin hamurunda yoğrulan fakileri yani talebeleridir. Damdan düşenin halini ancak damdan düşen anlar misali mele’leri de en iyi anlatabilecek yine mele’lerin kendisidir.
Hükümete şirincikler, medyaya gülücükler gönderen, toplumda kendi varlığını hissettirmek isteyenler değildir.
Zaten oldum olası bölgede her konuda olduğu gibi bu konuda da bölge insanı konuşturulmuyor. Bölge dışında yaşayan egemen medya ve devlet yetkilileri konuşuyor. Nasıl ki Kürtler konuşturulmadan Kürt sorunu yıllarca konuşulup çözülmek istendiyse, nasıl ki Kürtler ve Kürt sorunu üzerinden ranta rant katıldıysa mele’ler konusunda da aynı şeyin yapıldığını görüyorum.
Hükümetin bu konudaki kararını olumlu ve doğru buluyorum. Ancak bu sadece Kürt sorununun çözümüne,, toplumsal barışa yapacakları katkı ve halkın dini ihtiyaçlarını karşılamasından ziyade öncellikle, onurları kırılan, öldürülen, haysiyetleri yerlerde sürünen, açlığa, yoksulluğa ve göçe zorlanan mele’lerin onurlarının da iade edilmesi de gerekir.
Devletin kontur-gerillasının eliyle PKK’lidir diye öldürülen Diyarbakır- Şehitlik imamı Mele Ubeydüllah gibi onlarca mele’nin de katillerinin bulunması, adalete teslim edilmesi ve cezalandırılması gerekir. PKK tarafından da ajan, cahş, muhbirdir diye öldürülen Mele İrfan Ulaş gibi onlarca mele’nin de katillerinin bulunması, adalete teslim edilmesi ve cezalandırılması gerekir.
Söz konusu mele’lerin ailelerine tazminat ödenmesi ve mağduriyetlerinin nispeten de olsa giderilmesi lazımdır.
Yine PKK’lidir diye göçe zorlanan ve batı illerine sürülen mele’lerin de mağduriyetlerinin giderilmesi ve onlara da kadro verilmesi lazımdır.
Mele’lerin neler yaşadıklarını, neler çektiklerini bilmeden kamuoyunda onlar hakkında abuk subuk konuşanları görünce canım sıkılıyor ve kan beynime sıçrıyor. Sanki sırada bekleyen insanlara sadaka verilir gibi, Medine dilencisi muamelesi yaparak konuşmanın ahlaki ve etik hiçbir tarafı yoktur.
Bu yaklaşım tarzı toplumsal barışa, Kürt sorununun çözümüne, dini ihtiyaçların karşılanmasına ve mele’lerin mağduriyetlerin giderilmesine asla katkı sunamaz.
Eğer siz birine, gasp ettiğiniz, işgal ettiğiniz haklarını geri vermek istiyorsanız, onun onur ve haysiyetini kırmadan vereceksiniz.
Ona dilenci muamelesini yapmayacaksınız…
Bu balık hafızalı entel, dantellerinin bilmediği en önemli şeyde; 1980’ler de İmam Hatip’lilere imamlık kadrosu verilmesiyle, bölgede binlerce mele’nin, alimin, işsiz, güçsüz ve yüzüstü bırakılmasıdır. Yüzlerce medresenin kapanmak zorunda olmasıdır.
Cunta rejiminin her tarafından o kadar kirli damlalar dökülüyor ki, insan hangi damlayı temizleyeceğini ve hangi oyunu bozacağını bilmiyor. Bu oyunlar karşısında apışıp kalıyor.
Tıpkı Seyit Rıza’nın dediği gibi “ben sizin oyunlarınızla baş edemedim bu bana ders olsun, ama ben de sizin önünüzde diz çökmedin, buda size ders olsun” dediği gibi.
Bölgede mele’ler konusunda da, Bizans oyunlarına taş çıkartacak nice oyunlar oynandı. Bozulan her oyununun ardından başka oyunlar denendi. Tıpkı her zaman olduğu gibi onları rehin alan yalanlarını yeni yalanlarla sürdürmek istedikleri gibi…
Bugün yüzde 50 oy alan ve 3 dönemdir iktidar olan Ak Parti dahi tüm gücüne rağmen bu cunta yaverlerinin oyunlarıyla yine baş edemiyor. Barışa en yakın adımlarda dahi ülke evlatlarının yüreklerinde bombalar patlıyor ve ocaklara ateş düşürülüyor. Derin devlet ve onun uzantıları bu ülkede toplumsal barışın tesis edilmesini istemiyor.
Şimdi 1985’ler de imam hatiplilerin köylere, ilçelere ve bölge illerine imam olarak atanmasından sonra, camilerde ve medreselerde görev yapan binlerce alim, imamlığı bırakmak zorunda kaldı. Çoğu da ilçelere veya batı illerine göç ederek, esnaflık yapmaya başladı. O zaman cunta rejimin amacı bölgede medreseleri kaldırmak, halkı Kemalist bir din anlayışıyla terbiye etmekti ama tutmadı.
Halk her şeye rağmen inanç, kültür, gelenek ve değerlerinden asla taviz vermedi.
Batman’da keple çarşı ortasında dolaşmak yasaktı. Bende bir gün çarşı izni aldım, Raman sinemasına yakın bir kahvede Battal Gazi’nin oğlu, Cüneyt Arkın’ın filmini izlemek üzere çarşıya gittim. Küçücüktüm ve başımda bulunan kepi çıkarmayı unutmuştum. Kahveye yakın bir yerde, biranda enseme öyle bir tokat indi ki, yere yığılıp kaldım. Dönüp baktığım da koca fotorlu bir polisti.
Polis bana “kepin yasak olduğunu bilmiyor musun?” diye sordu. Ben hüngür hüngür ağlayarak cevap bile veremedim. Sadece polise bakıp bir daha vurmaması için acı bakışları attım. O da poposunu bana dönüp gitti.
Yani sözün kısası melelere kadro verilmesi doğru ama bu doğruları politikaya, siyasete ve kirli çıkarlara mal etmek son derece yanlıştır. Olay sadece kadroyla sınırlandırılamaz, tüm boyutlarıyla masaya yatırılması ve tartışılması lazım.
Eğer gerçekten Adalet ve Kalkınma Partisi bölge halkına hizmet etmek istiyorsa tabi…
Cüneyt ALPHAN – habercininsitesi.com
YAZARLAR
EN ÇOK OKUNAN HABERLER
